HOME
Up

HODOWLA SIA HODOWLA ORI
HODOWLA SIA


Kot syjamski z oznaczeniami czekoladowymi
Champion Dollar ORISIAM DREAM *PL

Kot syjamski SIA
arystokrata - towarzysz

Kot syjamski - ze względu na swoją barwę ciała rozpoznawany nawet przez laików jako kot rasowy należy do najbardziej znanych ras. Odziedziczona po przodkach wydłużona budowa ciała zdradza orientalne pochodzenie. Miły, samowolny charakter stanowi zawsze okazję do niespodzianek, a psie przywiązanie jest jedyne w swoim rodzaju. Dzięki dużej inteligencji syjam może nauczyć się różnych sztuczek, jest też bardzo ciekawski. Jego głos którego często i donośnie używa oraz swawolny temperament pobudzający do niezmordowanego brykania dopełniają obrazu kota z osobowością.

Historia czy legenda. Pochodzenie i powstanie tej rasy nie jest całkiem jasne. Przypuszcza się, że przodkami syjamów były koty nubijskie, bengalskie i azjatyckie koty domowe. Pierwsza wczesna dokumentacja pochodzi z roku 1350. Pochodząca z tego roku "Książka z wierszami o kotach" znajduje się w Tajlandzkiej Bibliotece Narodowej w dzisiejszej stolicy Bangkoku. W tej pozycji kot syjamski przedstawiony jest w tekście i na rysunkach. Podobnie jak w ubiegłym stuleciu w Europie, także w zamierzchłych czasach kot syjamski był zarezerwowany dla szlachetnie urodzonych, którzy trzymali syjamy w swych pałacach, co może być wytłumaczeniem, dlaczego ta rasa utrzymała się przez tak długie stulecia.
Z pałaców i świątyń pochodzą też opowieści wyjaśniające "królewskie cechy" syjama - załamany ogon i zezowanie, które dziś uważa się za poważne błędy. Otóż pilnując świątyni syjamy jakoby owijały ogony wokół cennych waz i stróżowały tak bystrym spojrzeniem, że z czasem ich oczy zaczęły zezować, a ogony załamały się.

Początki hodowli w Europie: W 1884 roku król Syjamu podarował brytyjskiemu konsulowi generalnemu parkę syjamów o imionach Pho i Mia. Ich potomstwo zostało wystawione w Londynie w 1885 roku. Wiele pierwszych kotów syjamskich zmarło na skutek błędnego żywienia chlebem maczanym w ciepłym mleku i trzymania w warunkach niemal cieplarnianych. Koty te, aby były zdrowe potrzebują dużo ruchu, słońca, świeżego powietrza oraz mięsa i wody.
W 1892 roku w Anglii ustalono pierwszy standard, który w 10 lat później opracowano ponownie. Opisywał on syjama jako nieco niezwykłego i zwracającego uwagę kota średniej wielkości, który nie może mieć grubego brzucha, ponieważ to mąciłoby podziwianą smukłość, w typie zwierzę bardzo ładne, w żadnym razie nie przypominające krótkowłosego kota domowego, posiada wyraźne odgraniczone plamy barwne, często można je rozpoznać po załamaniu ogona i pięknych niebieskich oczach. Już wtedy wymagano również "Marten-Face" czyli twarzy kuny.


Kotka syjamska z oznaczeniami brązowymi
z hodowli p. Katarzyny Trondowskiej

Standard ogólny dla kotów syjamskich

Typ i forma: idealny kot jest szczupły, elegancki, wydłużony i elastyczny, jednak muskularny.
Głowa: w stosunku do ciała średniej wielkości, proporcionalna, klinowata.
Klin zaczyna się od nosa i rozszerza się stopniowo po obu stronach aż do uszu. Obydwie linie nie są przerywane. Uszy są duże, spiczaste, szerokie u nasady i przedłużają brzegi klina. Czaszka jest wypukła. Nos długi, prosty i prowadzi linię czoła bez załamania. Pysk delikatny. Podbródek i szczęki średnie, koniec podbródka leży w linii prostopadłej do zakończenia nosa. Oczy: nie duże i nie małe, nie wypukłe i nie zbyt głęboko osadzone, mają kształt migdałów i umieszczone są lekko skośnie, harmonizują z klinowatym kształtem głowy.
Tułów: średniej wielkości, długi, szczupły, dobrze umięśniony, jednak elegancki. Ramiona nie silniejsze niż biodra, szyja długa i szczupła, nogi długie, umięśnione, proporcionalne do tułowia. Tylne nieco dłuższe niż przednie. Stopy małe i owalne. Ogon bardzo długi, cienki u nasady, zakończony ostrym szpicem.


kotka syjamska z oznaczeniami niebiesko-kremowymi
Gr.Int.Champion
 FIN* Arhantin Pelagia


Umaszczenie: równomierne, lekkie cieniowanie na bokach jest dozwolone. Wyraźny kontrast pomiędzy kolorem oznak a umaszczeniem tułowia.
Oznaki: maska, uszy, nogi i łapy, ogon. Kolor oznak powinien być jak najbardziej jednolity. Maska łączy się z uszami poprzez delikatne smugi, pokrywa cały pysk, również poduszeczki wąsów. Nie powinna rozciągać się za czaszkę.
Struktura sierści: sierść bardzo krótka, delikatna, błyszcząca, gładko przylegająca.
Oczy: czysty, przejrzysty kolor, błyszczący, ciemnoniebieski.
Uwagi w stosunku do wszystkich umaszczeń:
lekkie cieniowanie tułowia w kolorze oznak jest dozwolone. U starszych kotów dozwolony ciemniejszy kolor tułowia. Białe plamy i białe palce są powodem dyskwalifikacji, podobnie jak skłonność do zezowania i inny kolor oczu niż niebieski. Błędami są łaty na brzuchu i na bokach, pasy i białe włosy wśród koloru oznak.

Ocena wystawowa według FIFe
Ogółem 100 punktów

  • Głowa: 25 punktów

    • ogólny kształt

    • nos i profil

    • szczęka i zgryz

    • czoło

    • umieszczenie i kształt uszu

    • kształt, wielkość i rozmieszczenie oczu

  • Oczy: 15 punktów

    • kolor oczu

  • Tułów: 25 punktów

    • budowa ciała

    • wielkość

    • budowa kości

    • wysokość nóg i kształt stóp

    • długość i kształt ogona

  • Sierść:

    • kolor - 10 punktów

    • jakość - 10 punktów

    • oznaki - 10 punktów

  • Kondycja: 5 punktów

 


Sędzia K. Stierncreutz (FIN) ocenia kota syjamskiego lila pręgowanego

Każdy kto zdecyduje się na kupno rodowodowego kota syjamskiego i chce w przyszłości pochwalić się jego potomstwem, musi pokazać go na wystawie. Przygotowanie syjama nie jest trudne, o ile kociak będzie wcześnie uczony obcowania z innymi ludźmi, oraz trzymania na rękach w odpowiedniej "wystawowej" pozycji. Często zdarza się, że kot wyrwany z domowego zacisza, nieprzyzwyczajony do innego otoczenia i zapachu innych kotów jest tak przestraszony, że nie daje się dotknąć właścicielowi nie wspominając już o sędziach. Poza tym wystawowy kot syjamski musi być szczupły a to właśnie stanowi dla większości hodowców największy problem, ponieważ najczęściej nasi ulubieńcy posiadają ogromny apetyt.

Odmiany półdługowłose. Kto lubi koty z dłuższą okrywą zachwyci się na widok kota balijskiego. To kot o sylwetce syjama okrytego płaszczem długiej, jedwabistej sierści z pióropuszem na ogonie. Pełne gracji ruchy powodują, że jest on porównywany do tancerek z wyspy Bali. Koty balijskie występują w takich samych odmianach kolorystycznych jak koty syjamskie.

Hodowla i rozmnażanie

Wybierając kociaka syjamskiego decydujemy się na przebywanie ze stworzeniem, które w małym ciele posiada ogromną energię i temperament. Musimy liczyć się z tym, że będzie on nam towarzyszył zawsze i wszędzie, traktując ludzi z którymi mieszka jak członków swojego kociego stada.
Syjam więc nie nadaje się dla osób, które wolą zwierzęta żyjące własnym rytmem z dala od ludzkich spraw, ponieważ zawsze znajduje się tam gdzie dzieje się coś ciekawego.
Kotka syjamska chodzi w ciąży ok. 68 dni i bardzo dobrze opiekuje się potomstwem razem z innymi kotami np. ojcem kociąt lub innymi kotkami. Często też przyjmuje do siebie inne osierocone lub odrzucone kocięta. Kocury - ojcowie z anielską cierpliwością znoszą szalone zabawy kociąt polegające najczęściej na polowaniu na ojcowski ogon.
Syjamy łączy się też z kotami orientalnymi, a mioty z takiego połączenia są mieszane tzn. rodzą się kocięta syjamskie i orientalne.


Kotka syjamska z nowonarodzonymi kociętami przyjęła do siebie starsze kocię (Jedynaka) od innej kotki.

Wychowanie kociaków syjamskich nie jest trudne, trzeba jednak pamiętać o tym, że są one potomkami kotów królewskich i należą im się specjalne względy. Po prostu potrzebują dużo miłości, spokoju, częstego kontaktu z ludźmi a szczególnie dziećmi. Wymagają też dla dobrego rozwoju psychiki dłuższego pobytu z matką i rodzeństwem (min.10-12 tyg.). Zbyt wczesne odłączenie małego kotka syjamskiego od matki lub niewłaściwe traktowanie może spowodować nieodwracalne złe zmiany w jego usposobieniu.

 

 


Śpij kotku śpij


Polonia ORISIAM DREAM*PL
syjamka z oznaczeniami czekoladowymi pręgowanymi
SIA b 21, ur. 16.04.1999
dwie oceny doskonałe na wystawach

BACK to TOP